Wielkanoc w mieście Niinéniiniicíihéhe

Wygląda, że opium jest ludzkości do szczęścia koniecznie potrzebne?
W tym roku Wielkanoc wypadła 20 kwietnia.
Tego samego dnia (cóż za zbieg okoliczności: w najbliższym tysiącleciu taka sytuacja powtórzy się zaledwie 33 – trzydzieści trzy, proszę zauważyć – razy), w którym w USA od jakiegoś czasu organizuje się Wiece Trawy.  Zgromadzenia Gandzi. Manifestacje zwolenników konopi.
Legalizacji i użycia. Pot Rallies.
Jedna z nich odbyła się w Denver. Pierwszy raz od uchwalenia sześćdziesiątej czwartej poprawki 
do konstytucji (stanu Kolorado), zgodnie z którą każdy obywatel powyżej 21 roku życia, a więc pełnoletni, może posiadać pewną ilość marihuany, hodować w przydomowym ogródku określoną liczbę wiadomych roślin, podarować komuś nieco suszu w prezencie albo nabyć go w sklepie, 
a następnie zużyć w sposób dozwolony przepisami prawa.
Palenie w miejscach publicznych jest, póki co, zabronione, ale manifestanci nie przestrzegali tego zakazu.
Nie wiadomo jednak, między innymi, tego, czy posłuchali nawoływań wyjątkowo aktywnych 
z powodu koincydencji Wielkiej Nocy & 20 kwietnia kaznodziejów i zwrócili uwagę na fakt, że ten ktoś, co gdzieś... kiedyś... podobno..., równie dobrze mógł przecież w Kanie Galilejskiej przemienić słomę w marihuanę, na pamiątkę czego jakaś 1/6 ludzkości co niedziela, jeśli nie częściej, upalałaby się równo, albo, że owa marihuana nie musi być wcale jedyną siłą potężniejszą od ludzkiej mocy 
(= uwierzyłeś, że gandzia może więcej niż ty, spróbuj teraz uwierzyć jeszcze w coś innego – takie mniej więcej rozumowanie).
Zdjęcie poniżej, autorstwa Arne Hückelheima, zostało zrobione w okolicach Dhaulagiri 
w Himalajach. 
Takie chwasty rosną u podnóża Białej Góry, jak gdyby nigdy nic.
A ona trwa, proszę sobie wyobrazić, nieporuszona.